Interview Fotograaf Annemiek van der Kuil

Februari 2015
Afgelopen zomer hebben wij Annemiek van der Kuil gevraagd om onze vakantieweken in Frankrijk vast te leggen. Wij zijn erg blij met het resultaat.

Haar foto’s zijn nu te bewonderen op onze website, in het nieuwe digitale magazine en op onze ansichtkaarten. Annemiek geeft in maart (2015) een workshop straatfotografie en doet mee met de actie om droomfotograaf van Save the Children te worden. Benieuwd geworden?

Wat is je eerste herinnering aan fotografie?

Dat was al vroeg, op de middelbare school namelijk. Ik deed mee aan een ballon-actie. Dan moest je een ballon de lucht in laten vliegen en als die het verste kwam en iemand stuurde je kaartje terug dan kon je wat winnen.

En ik won een klein cameraatje. Dat vind ik nu ook wel mooi, want ik ben dol op reisfotografie. En dat ik dan een camera heb gewonnen door een ballon die ver weg is gereisd. Prachtig!

Waarom fotografeer je eigenlijk?

Mijn inspiratie is begonnen met het vasthouden en vastleggen van wat ik leuk en mooi vond. En vooral de mooie momenten.

Het is niet zo zeer het maken van een mooie foto, maar het vasthouden van die momenten. Die wil ik meenemen, die moeten niet verdwijnen.

Wanneer is je fascinatie voor het fotograferen van mensen ontstaan?

In het begin maakte ik veel foto’s op vakantie en dan moesten er zeker geen mensen op de foto staan. Ik kan mij nog herinneren dat ik in Griekenland was, op Kreta en dat ik de ruïnes bij Knossos wilde fotograferen.

Het liefst zonder al die storende mensen. Ik heb net zo lang gewacht totdat alle mensen weg waren en ik een rustig beeld kon maken. Dat kan ik mij nu niet meer voorstellen en vind dat vaak saai.

Dus wacht ik nu op de juiste persoon op de juiste plek die in de compositie past. Ik ben meer de mensen gaan opzoeken, om meer spanning in mijn foto’s te krijgen. Ik wilde geen mooie saaie foto’s, die iedereen kon maken, meer.

Maar juist die ene combinatie van mens, licht, situatie en moment, een moment die nooit meer zo terug komt.

Is het bij mensen dan nooit saai?

Reggie
Reggie uit de serie ‘Amsterdammers’.

Nee, dat niet. Ik sta nu ook weer op een punt waar ik de spanning mis. Ik ga wel door met het fotograferen van mensen, maar wil meer spanning in de foto’s.

Ik ben nu een jaar bezig met mijn serie ‘Amsterdammers’. Daar fotografeer ik 1x per week iemand uit Amsterdam. Ik blijf het leuk vinden, maar dat zit ‘m dan vooral in de ontmoetingen.

Maar levert het portretten op die boeiend genoeg zijn? Dat ben ik nu aan het onderzoeken.

Je geeft in maart een workshop straatfotografie in Zwolle. Wat ga je mensen leren?

Tijdens de lezing, die is op vrijdagavond, laat ik voorbeelden zien van mijn straatfotografie en vertel ik het verhaal bij die foto. Ik ben eigenlijk in vier fases met een foto bezig.

Het moment dat ik hem maak, dat ik hem selecteer, en digitaal bewerk (zoals ik vroeger in de doka deed) maar ook als ik de foto geef aan de persoon die ik geportretteerd heb. Dan is de cirkel rond.

Zij hebben zichzelf en hun tijd gegeven en dan geef ik het resultaat terug. Dat vind ik heerlijk.

Tijdens de workshop, op zaterdagochtend, leer ik hoe ze om kunnen gaan met alle impulsen op straat. Dat zijn er namelijk heel veel. Je kan van de stoeptegels tot aan de lucht fotograferen en alles daartussen.

En dat is vaak lastig, wat doe je daar dan mee? Belangrijk is je focus. Ik heb bijvoorbeeld een keer in Groningen gewacht bij een prachtige rode muur. Toen er iemand met rood haar voorbij kwam, dacht ik ‘Kip, ik heb je ‘ :-)

Wat is jouw tip voor het contact maken op straat?

Weet je, iedereen is in meer of mindere mate ijdel en gevoelig voor complimenten. Ze vinden het toch wel leuk als je ze, uit al die mensen op straat, er uit haalt. En bijna niemand zegt ‘nee’ op je verzoek, misschien 1 op de 20 mensen.

Belangrijk is ook dat je ze vertrouwen geeft door uit te spreken wat je bijzonder vindt aan diegene. En het helpt ook om aan te geven dat de slechte foto’s zo weer gewist zullen worden. Ik ben geen fotograaf die lelijke portretten maakt, zeg ik dan lachend. En dan is het ijs vaak gebroken.

Ik zag op je Facebookpagina dat je meedoet aan de actie van Save the Children – Droomfotograaf

Klopt, ik doe mee aan online fotowedstrijd van Save the Children waar ze op zoek zijn naar een droomfotograaf. De winnende fotograaf reist af naar een land waar Save the Children werkt, om hun werk in beeld te brengen.

Voor mij is dit een manier om mijn passie voor reis- en mensenfotografie voor een goed doel in te zetten. Hopelijk blijft het niet bij de droom maar wordt het werkelijkheid? Ik kan alle steun gebruiken.

Hoewel ik hoop dat ik op kwaliteit wordt uitgekozen, helpen de publiekstemmen ook. Bovendien krijg je een mooie kalender toegestuurd van Save the Children als je mij 3 punten geeft!

Ga naar www.photoa.nl om de site van Annemiek te bekijken. Volg haar facebookpagina of meld je aan voor een workshop straatfotografie in Zwolle.