Les van een prinses

We zijn al een tijd gecharmeerd door de korte verhalen van Marianne Popma, een van onze gasten van het eerste uur. Zij beschrijft regelmatig op haar Facebook-pagina wat ze dagelijks meemaakt en wat haar zo bezig houdt.

Het zijn kleine pareltjes van minutieuze observaties die heerlijk lezen, je kunnen ontroeren en dan weer flink laten (glim)lachen. Dus je snapt, we delen haar verhalen graag ook met jou.


Mijn fiets net gestald bij het Sarphatipark om de Albert Cuypmarkt te bezoeken, loop ik gelijk op tegen twee voorbijkomende kleine grietjes.

Ze zijn gekleed in glitterjurkjes in blauwe engelachtige kleuren, allebei deels bedekt door gele regenjasjes. Desondanks spat het prinsesselijke van hen af. Het dametje rechts voor me draagt een zilveren diadeem in haar haar, belegd met de mooiste nepkristallen ooit gezien!

De meisjes – ik schat ze een jaar of vijf – lopen met zekere tred voor me uit, geflankeerd door een jonge moeder. De mondigste (met diadeem) van het stel heeft me gelijk gespot en vindt blijkbaar dat ze me uitleg verschuldigd is.

“Ik ben niet écht Elsa,” zegt ze op serieuze toon en met een ernstige blik naar me achterom kijkend. “En zij ook niet,” vervolgt ze haar betoog, wijzend op haar vriendin. Ik reageer verbaasd en ook een beetje teleurgesteld.

Als ik mijn verwondering uit en vraag wat ze dan wel zijn, is haar antwoord eenduidig: “We zijn vriendínnen.” Daar kan ik even niets tegenin brengen.

Maar ik laat me niet op een zijspoor zetten. Als ik vraag of ze toevallig naar een prinsessenfeest gaan, kijkt ze me ze ietwat verstoord aan. Tuurlijk niet, hoe kan ik zoiets raars denken?

“We gaan naar dansles!” zegt ze. Logisch toch, had ik zelf kunnen bedenken. “Oh, en waar is dat dan; op school?” Ook dat blijkt niet de snuggerste vraag. De linker prinses voelt de drang om uitleg te geven.

“Op school krijg je geen dansles. Net als dat je op de muziekschool alléén muziek les krijgt”, haalt ze er als voorbeeld bij. Kort daarna slaan zij linksaf en op vriendelijk verzoek van de moeder groeten ze me.

Gotsamme, bedenk ik als onze wegen zijn gescheiden, zo gemakkelijk is het dus. Ik besef opnieuw dat ik soms echt te ingewikkeld denk.

Marianne Popma

No comments yet.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.