Ontpoppen

We zijn al een tijd gecharmeerd door de korte verhalen van Marianne Popma, een van onze gasten van het eerste uur. Zij beschrijft regelmatig op haar Facebook-pagina wat ze dagelijks meemaakt en wat haar zo bezig houdt.

Het zijn kleine pareltjes van minutieuze observaties die heerlijk lezen, je kunnen ontroeren en dan weer flink laten (glim)lachen. Dus je snapt, we delen haar verhalen graag ook met jou.


Ik had ‘m al een paar uur niet gezien en vond dat op z’n minst vreemd. We zijn geen kamergenoten maar we delen wel de badkamer. Hij is een rustige aanwezige die zich heeft gestort op ’t schilderen deze week.

Zowel na de lunch als de avondmaaltijd trekt hij zich vaak een tijdje terug en gaat naar zijn kamer of maakt een wandeling. Tijdens het eten neemt hij af en toe deel aan een gesprek, maar over het algemeen lijkt hij een beetje een toeschouwer. Hij kijkt de kat uit de boom. En de kat lijkt niet direct van zins om naar beneden te komen.

We hadden een workshop vrije middag en sinds de lunch had ik hem niet meer gezien. Het liep tegen een uur of vijf. Ik merkte dat ik me zorgen begon te maken, mede omdat zijn neiging zich terug te trekken me al was opgevallen. Vrees niet; we hebben hem teruggevonden, levend en wel; dit is geen aflevering van Midsomer Murders.

Na zijn terugkeer zit hij lang met een andere groepsgenoot te praten. De lieve man bleek ’s middags eigenlijk min of meer het besluit te hebben genomen om de volgende dag maar terug naar Nederland te gaan, omdat hij het idee had dat de groep hem niet accepteerde. Ik weet zo goed als zeker dat niemand ook maar één negatieve gedachte over hem gehad heeft. Maar ik weet ook hoe het kan gaan in een hoofd…..

Hoe mooi is het dat hij ’s avonds besluit toch te blijven. Door iets uit te spreken naar de groep heeft hij kunnen ontdekken dat er niets aan de hand is en ontspant hij langzaam maar zeker.

In de middagen zijn zowel hij en ik allebei druk met onze schilderworkshop. En daar waar anderen stoer met hamer en beitel in de weer zijn met steen (en waar de prachtigste beeldhouwwerken ontstaan) of met het maken van een mozaïek, beland ik in mijn eigen persoonlijke crisisje en krijg een complete paintersblock!

Mijn doel om met een leuk zelf gemaakt schilderij thuis te komen ontaardt in een gevecht met het witte doek. Een doek dat me vanaf het eerste moment meesmuilend aan gaapt. En ik kan kijken wat ik wil, maar dat zogenaamde canvas vertelt me goddomme helemaal niet wat het moet worden!

Ik denk aan mijn kale muur boven de vierzitsbank in mijn appartementje in Amsterdam, een muur die al jarenlang roept om een mooie decoratie. Ik voel me te goed voor zo’n Ikea-prent en te arm voor een ‘echt’ kunstwerk. Daarbij heb ik eerder wel eens mijn creativiteit bewezen. Het moet dus nu gebeuren! Maar ja, zodra er moeten bij komt kijken, gaat het al mis…. Marianne moet kunst produceren, Marianne mag niet falen. Marianne legt de lat veel te hoog en loopt vast…..

Enkele gesprekjes met Ron waarin hij me uitnodigt gewoon te doen zónder enig moeten(!) om me zo uit mijn ik-moet-kunst-maken-kramp te halen, mogen uiteindelijk niet baten. Na twee mentale worstelmiddagen en onmogelijk veel geploeter gooi ik de handdoek in de ring, hang de kwast aan de wilgen. Het perfectionisme heeft het van me gewonnen. Ik zal met een half schilderij naar huis gaan. Spijtig. Maar wat ook een opluchting.

Mijn vakantie begint dan min of meer opnieuw. En waar ik de rest me de rest van de week onderdompel in de heerlijke improvisatielessen van Frank, opent mijn stille groepsgenoot zich langzaam en presenteert aan het einde van de week zijn kunstwerk voor de hele groep.

Prachtig.

Marianne Popma